Mijlpaal bij 21 maanden: Onze spruit kan lopen….

Twee maanden geleden schreef ik een bericht over onze spruit. Onze mega lieve, bijna altijd vrolijke, relaxte spruit. De spruit die bezig was te leren praten, die torens kon bouwen, hield van boekjes lezen en  knuffelen. De spruit die nog niet kon lopen….Nou EN!!! zei ik. Er is verandering.

NOU EN!!!
Zei ik…en ik meende het echt. Hij was zo ondernemend en zoveel aan het leren en ontdekken, hij zou vast ook leren lopen. Ik maakt me geen enkele zorg. Op mijn artikel kreeg ik reacties van meerdere moeders met een spruit die laat liep en ook internet stond vol met verhalen van de lang knielopende knielopers.

Ben ik te makkelijk?
Toevallig in die week vroeg iemand van het kinderdagverblijf hoe wij er tegen aan kijken. Ineens dacht ik. Shit, misschien ben ik wel te makkelijk. Ik wilde het lopen niet gaan forceren. Na wat overleg met mijn lief en wat vrienden, besloten we een beetje actie te ondernemen. Een collega van mijn lief (zij is kinderfysiotherapeut) werd gevraagd naar haar advies. Wat zou zij doen? Ze gaf aan dat het niks hoefde te zijn, maar dat als hij over 6 weken nog niet zou lopen dat we dan maar eens langs moesten komen.

Stappen, stappen, stappen…
Ineens ging het hard. Zo vond hij er eerst niks aan om te lopen. Op zijn knieën was hij nou eenmaal sneller, dus waarom zou je leren lopen? Toch draaide dat bij. Hij vond het ineens leuk om te lopen aan de hand, hij zei dan stappen stappen stappen of lopen lopen. Ook vroeg hij soms of hij zijn schoenen aan mocht en als hij deze aanhad zei hij ‘daag’ en ging naar de deur. Dit was de hint dat hij graag buiten wilde lopen. Hij ontdekte dat er buiten vanalles te ontdekken was, dus dat was een succes.

Wachtrij
Afgelopen week waren we in de Efteling. Het was super rustig, maar bij de kinder attracties was het toch wat drukker. Voor het eerst in mijn leven gingen we in de autootjes, maar dat hadden blijkbaar meer mensen bedacht. We moesten een kwartier wachten en langzaam verplaatste de rij. Voor ons stond een jongetje net zo groot als onze spruit, maar al wel wat ouder. Meestal tilden we hem in de rij, maar aan die hekjes van de wachtrij kon hij zich goed vasthouden, dus hij kon zelf staan.

Hij liep…
Toen we even niet oplette en de rij doorliep, maar wij niet aansloten, besloot onze spruit zelf wel aan te sluiten. HIJ LIEP!!! Ik was door het dolle en verbaasd. Ik riep, hij loopt gewoon. Alle moeders in de rij, keken mij vragend aan, want ja, hij ziet er toch best oud uit. Ik bleef duidelijk maken, vooral tegen mijn lief, dat ik het zo vet vond. Dit moest ik filmen, kijken of hij het nog een keer deed. En ja hoor, we hielden de rij iets op en hij sloot zelf aan, bij het jongetje verder in de rij. Yes, mijn dag kon niet meer stuk. Ik had het op film en deelde het meteen met wat mensen #trotsemama.

Python
Aangezien alle andere attracties zo rustig waren ging mijn lief in de python en wij namen plaats op een bankje. Onze spruit at rozijntjes en ik genoot van het weer. Toen mijn lief terug was, zei hij tegen onze spruit, kom dan gaan we en je raadt het al. HIJ LIEP MEE…..

Ik was zo mega trots, ik wilde stiekem dat iedereen het zou zien. Ik spatte bijna uit elkaar van trots. Gelukkig kon ik nog een stukje filmen. Hier het bewijs….

Thuis
Het lijkt alsof er ineens een kwartje is gevallen. Zijn knieën is hij echt nog niet vergeten, soms lijkt hij juist even vergeten dat hij kan lopen, maar als hij eenmaal staat, dan doet hij het ook echt goed. Opstaan is nog even lastig, zoals je in het filmpje kan zien, maar met de hulp van een tafel of een van ons staat hij zo en loopt hij. Wat hem helpt is als hij iets in zijn handen heeft, dan heeft hij het gevoel van houvast. Dus TIP voor andere mama’s.

Wij oefenen lekker door, maar weten nu in ieder geval dat hij het kan. Wij zijn mega trots en zelf lijkt hij ook erg trots. Binnenkort naar de bossen en de lente gaan we lopend tegemoet.

8 comments

Geef een reactie

CommentLuv badge