Mijn kind is 19 maanden en loopt nog niet….Nou En!!!

Jullie konden al eerder lezen, mijn kind loopt nog niet. Ondertussen kan ik melden dat hij zijn eerste echte losse pasjes gezet heeft. Ik bedoel niet van die toevallige ik val naar voren en mijn moeder vangt me op pasjes, maar echte serieuze stappen.
Dan loopt hij toch? Zul je denken. Nou nee….onze spruit loopt nog steeds niet, want het blijft bij een paar wiebelende pasjes. Hij is al ouder dan 1,5 en loopt niet.

Ik ben het een beetje beu. Ik ben echt niet de moeilijkste, vind ik zelf en ook mijn spruit is niet de moeilijkste. Hij is altijd al heel rustig en relaxed geweest. Hij deed alles wat hij moest doen precies op de goede tijd. Was niet de snelste ook niet de langzaamste.
Totdat onze kleine man op zijn knieën ging lopen…

Knieenloper
Onze spruit is een knieënloper. Ik had geen idee dat dat echt een begrip was totdat de begeleidster van het kinderdagverblijf (alweer 4 maanden geleden) zei goh ik heb al lang geen knieën loper meer gezien.
Hij kan heel goed lopen…op zijn knieën, rennen zelfs….op zijn knieën. Hij komt overal, hij kan overal bij, trekt zich overal aan of en wandelt weer verder…op zijn knieën. Een bal gooien, speelgoed meenemen, boeken uit de kast pakken, allemaal geen probleem hij doet het allemaal….op zijn knieën.
Hij wil ook niet altijd oefenen met lopen, alleen als wij heel enthousiast doen. Op zijn knieën is hij immers sneller.

Mama onzekerheden
Ik heb het gevoel dat ik hem moet verdedigen. Dat ik het voor hem op moet nemen. Hij is groot en heeft een bos met haar. Hij ziet er ouder uit en hij loopt niet. Iedereen roept het is niet erg, het komt vanzelf en daar ben ik ook van overtuigd, maar toch zijn er regelmatig opmerkingen, waarvan ik denk grrrrr.

Ik heb soms het gevoel dat ik andere mensen maar beter meteen kan vertellen dat hij niet loopt en dat ik weet dat hij oud is, maar dat het wel best is zo. Ik ben bang dat ik anders opmerkingen krijg waar ik geen zin in heb.

Bijvoorbeeld:

  • Ik was al lang met hem bij de psychiater geweest, zei iemand 1,5 maand geleden. Knap dat jij zo rustig blijft. Het was een compliment voor mij, maar wat een rare opmerking.
  • Het maakt toch niet uit…..maar 1,5 is al wel echt heel erg oud. Oke….
  • Loopt hij nu nog niet? Ehm nee dus…
  • Het achterneefje van mijn buurvrouw d’r zus is een half jaar jonger en rent al door het huis. Applaus…

Naast dat hij de snelste niet is, overschatten mensen hem. Ze vroegen bij 13 maanden al verbaasd of hij nog niet liep. Ze wilden bij de douane dat hij zelf door het poortje zou lopen….eh succes.

Het is wel grappig…
Ik leg ze naast me neer en ik lach er een keer om, want ook ik begrijp het echt wel. Het maakt me niet zoveel uit, behalve als het de 10de keer is, dan denk ik dus stiekem grrrr….NOU EN!!!
Daarnaast ben ik een van de eersten die er om kan lachen. Die samen met vriendinnen grappen maakt over mijn grote kleine knieënloper. Als we hem vergelijken met dingen die ik hier niet ga noemen (sommige grappen zijn niet geschikt om openbaar te delen) en die het hardste lacht als ik hem weer aan zie komen rennen. Mensen die ik ken, mensen die onze spruit kennen, ze mogen er alles van vinden, omdat ze weten hoe hij is.

Jodi is betrapt…
En toch betrapte ik me er vandaag op…De zon scheen en ik wilde eigenlijk naar het bos met onze spruit. Lekker wandelen met zijn gele laarsjes aan. Ik heb echt niet de illusie dat hij naast mij zou blijven lopen, maar dat hoeft in het bos ook niet persé. Goh ik wilde dat hij liep, dacht ik. Gewoon, omdat sommige dingen dan wat makkelijker zijn. Hij hoeft van mij thuis niet te lopen en ik wil hem ook best nog tillen, maar op je knieën door het bos, lijkt me niet echt een succes.

Ik ben trots op je kleine man, je bent vrolijk, tevreden, gaat praten, knuffelt, zingt en bent blij… en o zo lief, maar soms ook boos, verdrietig of dwars, zoals het hoort te gaan.
Je wandelt met gemak door je kleine mooie leventje…op je knieën.

20 comments

  1. Alice says:

    Ik kan het me niet visualiseren hoe hij rent op zijn knieën en ik denk dat ik zelf ook in het begin van alles zou proberen om hem op die voeten te krijgen. Maar eigenlijk, who cares! En denk eens aan de hilarische homevideos en verhalen die je hebt voor je kleinkinderen! “jullie papa hè, manmanman, dat was er me eentje” zeg je dan. 😀

  2. Jessica says:

    Die kleine man van jullie loopt straks als een speer. Als hij eenmaal doorheeft hoe snel hij op zijn voeten is… En voor nu, gaat het toch prima 🙂 Heb het filmpje gezien, ziet er best grappig uit en wat is hij er handig in, ik doe het hem niet na hahaha

Geef een reactie

CommentLuv badge